Er komt rook uit de Garmin….

Routering 'altijd een kronkelweg' TomTom Rider

Feitelijk is het gewoon ideaal: kiezen voor 'snelste route', 'kortste route' of 'altijd een kronkelweg'. En met dat laatste dus automatisch een mooie motorroute. Geen gedoe met het laden van kaarten, zelfs in het toestel geen kaart hoeven kiezen.

En de nieuw TomTom Rider (Urban, Pro, Pro Plus) heeft die optie! Is daarmee de Rider alsnog een toestel voor de toerrijder geworden?? En hoe verhoudt het effect zich met een Garmin met OnRoute Motorkaart? We namen de proef op de som en reden met de rider, met de Motorkaart ernaast.

Figuur 1: links de Rider, rechts de OnRoute Motorkaart op een Nuvi 3760T

Vooropgesteld: voor WayPoint is het natuurlijk lastig objectief te zijn. Iedereen kent ons als 'Garmin-fan'. Dat komt niet omdat we daar aandelen hebben, maar simpelweg omdat onze klant de toerrijder is. En die kan gewoon veel meer met de Garmin dan met de TomTom. Jarenlang omdat er nog geen Rider was. Daarna omdat de Rider de software voor het maken van mooie routes ontbeerde. Dat laatste hebben we met de eerste versies van OnRoute zelf opgelost, maar dan nòg kende de Rider belangrijke beperkingen. Te weinig routepunten, geen tracklog. En als er een routepunt net naast de weg stond tot in de lengte van jaren roepen 'omkeren, omkeren'.

Gaandeweg kwamen er nieuwe tools die de mogelijkheden van de Rider vergrootten, Met het programma 'Tyre' van de Nederlandse dominee Boersma als belangrijkste. Maar de beperkingen bleven.

De wereld staat niet stil, en ook OnRoute ontwikkelde zich verder tot de OnRoute Motorkaart. Met daardoor de mogelijkheid om heel eenvoudig ook op het toestel zelf een prachtige route uit te rekenen. Een heerlijk product dat zelfs onze eigen hooggespannen verwachtingen heeft overtroffen. En daarmee definitief de Garmin tot het toestel voor de tourrijder verheffend. De Motorkaart kan immers niet in de TomTom. Da's niet onze keuze, maar komt simpelweg omdat het voor de tomtom niet mogelijk is als 'derde partij' kaarten te maken (maar wie weet wat de toekomst nog brengt).

Hoe dan ook: we hebben een hoop energie in de Motorkaart gestoken, en ook commercieel is het een succesvol product. En dùs is het per definitie voor ons moeilijk objectief te zijn over de Rider. En tòch denken we dat we dat kunnen, we zijn zelf immers ook motorrijder. En WayPoint vindt z'n origine in apparaten die het motorrijden leuker maken.

Gemak is daarbij erg belangrijk. Bij Garmin zijn we er vooralsnog niet in geslaagd de fabrikant te bewegen tot aanpassingen in de interne software van het toestel; TomTom heeft dat wèl gedaan. En dat komt het gemak per definitie ten goede.

Wat hebben we gedaan?? Simpelweg een willekeurige rit gereden. Van onze Brabantse vestiging in Vessem naar onze headquarters in Notter.  In de auto, om in alle rust met twee toestellen tegelijk te kunnen rijden, en onderweg de verschillen tussen 'altijd een kronkelweg' en de Motorkaart te kunnen vergelijken. Bij afwijkingen hebben we telkens de aanbevelingen van de Rider gevolgd. Omdat we in de auto zaten zat de Motorkaart in een Nuvi; qua routering maakt dat niets uit en is het gelijk aan de Zumo.

Na de start in Vessem gaat het aanvankelijk prima. De Rider en de Motorkaart waren het vrijwel eens met elkaar en tot Eindhoven hebben we heel aardige weggetjes. Alleen: die krijgen we daar met de CityNavigator (kaart die standaard in de Garmin Zumo geladen is) ook, dus da's geen routeringskwaliteit. Er is gewoon geen alternatief.

Even tussendoor: bij de Motorkaart kun je kiezen voor 'vermijd tolwegen'. Daarmee wordt de weerstand van de bebouwde kom en N-wegen extra hoog. Is misschien geen logische keuze, maar dat komt omdat we de software van het toestel niet kunnen veranderen. Om een eerlijke vergelijking te kunnen maken hebben we 'vermijd tolwegen' niet ingeschakeld; bebouwde kom heeft dus géén verhoogde weerstand. Bij de Rider is bij 'altijd een kronkelweg' een schuifje beschikbaar. Links staat 'secundaire wegen', rechts 'snelwegen'. Helemaal logisch vinden we dat niet, want de laatste keer dat we kronkelende snelwegen zagen was ruim voor het gps-tijdperk. Hoe dan ook: we zetten het schuifje maximaal naar links: we willen kleine, slingerende weggetjes.

Met deze instellingen gaan zowel de Motorkaart als de Rider dwars door Eindhoven. We zouden een viapunt kunnen toevoegen om dat te vermijden, maar doen dat niet. Het gaat om het gemak, en dan wil je je 'overlaten' aan het toestel.

En warempel: amper de stad uit en beiden sturen ons over leuke weggetjes. Als gezegd: we volgen de Rider. Soms zijn er kleine verschillen, maar dat zijn nuances. Wel valt op dat we, ofschoon het pas tegen vieren loopt en nog lang geen spits is, veel tegenliggers hebben en continu een auto voor en achter. Maar ach.. we zitten vlak bij de stad, dus dat kan.

Figuur 2: Qua wegtype prima, maar alleen zijn we zeker niet..

De aanvankelijke glimlach begint echter al snel te zakken. We zitten gewoon op een doorgaande weg van dorp tot dorp. Geen kraak noch smaak aan. Gewoon 'verplaatsen'. Nul 'genieten'. Sterker: het wordt eerder ergeren. Wat heeft dit met toeren te maken?? "Haal me van deze weg af!!"  is de gedachte die als een mantra begint te zoemen.

Figuur 3: typisch voorbeeld waarbij de Motorkaart de eerste rechts wil nemen, de Rider de tweede.

De Motorkaart is het daarmee eens en wil ons ook alsmaar van de weg af hebben. Maar we hadden afgesproken de Rider te volgen dus de Garmin roept alsmaar 'over 300 meter rechts, over 200 meter links'. Ons negeren van die aanwijzing resulteert consequent in een 'van route, herberekenen'. Nog nooit hebben we dat in een minuut of twintig tijd zó vaak gehoord. De Rider laat ons een ontiegelijk saaie verbindingsweg volgen, de Motorkaart wil ons alsmaar van de weg af hebben en we verwachten dat er elk moment rook uit de Garmin komt vanwege het vele herberekenen.

Figuur 4: Tuurlijk: het kan erger. Maar dit gaat toch ècht enorm vervelen...

Wat de Rider hier presenteert is gewoon niet goed. Even stoppen om te zien hoe het vervolg eruit ziet en het vooruitzicht straks in de spits dwars door Kleve te rijden doet ons besluiten het voor nu voor gezien te houden. Route herberekenen in 'snelste' en de TomTom doet wat ie doen moet: binnen de kortste keren duiken we net onder Nijmegen de A73 op. Ook daar hebben we even later spijt van.. wegwerkzaamheden bij Arnhem – file. Lekker testen zo. De stemming daalt beneden vriespunt. Ook de Nuvi met een soort super-advanced TMC (waar de motorrijder normaal amper boodschap aan heeft) kent de file niet.. Tsjonge, wat een high tech. Gelukkig lost de file snel op en kunnen we verder.

Eenmaal voorbij Arnhem zijn we gekalmeerd. Even tanken en het besluit tot een herkansing. Kronkel en OMK worden weer geactiveerd en bij de eerste gelegenheid worden we bij Hoenderloo de snelweg afgeleid. En wederom volgen we de Rider.

En de ervaring is nu een hele andere! Net als tijdens het allereerste stukje van de trip zijn beide toestellen het behoorlijk met elkaar eens. De Garmin heeft weliswaar een iets andere voorkeur, maar de wegen die de Rider aanbiedt zijn helemaal prima. Mooi gebied dit. Onbegrijpelijk dat iedereen alsmaar aansluit in de file op de A50 en A1. Helaas begint het wat te regenen, maar de Rider levert wat hij belooft: kronkelende wegen.

Figuur 5: en wel degelijk weet ook de Rider ons in positieve zin te verrasssen: dit is wat we zochten!

En dat gaat eigenlijk tot Zutphen best wel prima. Weliswaar hebben we af en toe een stukje N-weg, maar het 'haal me nu eindelijk alsjeblieft van deze weg af gevoel' dat we in Brabant hebben blijft uit. De Motorkaart biedt aantrekkelijkere alternatieven, maar de Rider doet het helemaal niet verkeerd.

Wel blijft de hoeveelheid verkeer opvallen. Met de Motorkaart zijn we gewend op verlaten weggetjes te toeren. Daar is hier geen sprake van. Maar mooi is het beslist.

En tòch bekruipt ons het gevoel dat we iets missen. En dat is het verrassingsmoment. De Rider volgend slingeren we van dorp tot dorp. Maar is hij ook wel erg geneigd ons op die zelfde weg te houden, de knipper hebben we amper nodig. Van de Motorkaart zijn we gewend om ineens te horen dat we rechts moeten, terwijl we op dat moment nog amper een zijweggetje zien. En juist daardoor die weggetjes in te rijden waar je anders in tempo aan voorbij rijdt met de gedachte 'de volgende keer moet ik toch eens kijken waar dat op uitkomt'. En dat effect mis je met de Rider.

Ook opvallend in vergelijking met rijden met de Motorkaart is de veelheid aan ANWB-borden die we tegenkomen; van wegwijzers tot 'doorgaand verkeer'. En dat ondersteunt ons vermoeden van de oorzaak.

Figuur 6: hier laat de Rider ons recht oversteken, de brug over: prima! Dat het een ontsluitingsweg is blijkt uit de ANWB borden.

De Rider kiest z'n wegen op basis van algoritmes, gecombineerd met cartografische kenmerken. De stand 'altijd een kronkelweg' is van invloed, maar het bereiken van het doel blijft centraal. Waar je bij de Motorkaart soms je richtinggevoel totaal kwijtraakt en zelfs denkt 'zo komen we er nooit' ben je met de Rider duidelijk doelgerichter aan het rijden. Met voorkeur voor de verbindingswegen. In een mooie omgeving zijn ook dat kleine, kronkelende wegen. Maar de 'lagere roadclasses' worden nimmer gekozen. Vandaar de combinatie: soms een dramatische routes (bevolkte omgeving: verbindingswegen hebben hogere capaciteit.) Indien mooie wegen relatief veel verkeer (want het zijn verbindingswegen met geringe capaciteit); weinig verrassingen (want de ècht kleine weggetjes krijgen geen voorkeur).

Al met al: stellig een zinvolle uitbreiding van de Rider. En echt super-eenvoudig in gebruik. Maar helaas (nog) niet op het niveau van de OnRoute Motorkaart, eerder vergelijkbaar met de allereerste versie van OnRoute 2007/2008. Daar hebben we in de loop der jaren veel van geleerd. Eens zien of we TomTom van dienst kunnen zijn met de Rider een volgende stap richting toerrijder te maken.

Tot die tijd adviseren we de toerrijder de Zumo  met Motorkaart. De Rider is echter iets goedkoper en de nieuwe versie ervan  biedt beslist meer value for money dan de voorganger, de Rider 2.Maar ook in de  huidige uitvoering is de Rider een interessant alternatief geworden. Zeker: de  Zumo blijft voor de meeste toerrijders de betere keuze, zeker in combinatie met  de OnRoute motorkaart. Maar dan moet je wèl bereid zijn enige tijd en  energie te investeren om alle mogelijkheden (soms: onhebbelijkheden)  van de Zumo en MapSource onder de knie te krijgen. Kies je liever voor wat  meer eenvoud, maar toch hele leuke resultaten dan is de rider 3 (hij heet anders, maar dit vinden wij dan weer makkelijker) en prima optie.

(Bron foto's: Google StreetView)